03 Kod źródłowy — zasady

Jak już się rzekło, kod źródłowy programu w Fortranie może być zapisywany na jeden z trzech sposobów. Najmniej wygodny to format stały (fixed) — wymusza on ścisłe przestrzeganie podziału linii kodu na pola o precyzyjnie określonej zawartości. W formacie „przejściowym” znaki tabulacji używane są do przejścia z jednego pola do następnego. Najwygodniejszy chyba to format swobodny (free) gdzie zasady są bardziej zbliżone do zasad zwykle stosowanych przez inne języki oprogramowania.

TypZnakFormatPozycja
Komentarz!wszystkiegdziekolwiek w linii: tekst po znaku ! traktowany jest jako komentarz
Wiersz komentarza!swobodnyna początku linii
 !, C, *staływ kolumnie 1
  tabw kolumnie 1
Linia kontynuacji&swobodnyna końcu linii źródłowej
 dowolny znak za wyjątkiem 0 i odstępustaływ kolumnie 6
 dowolna cyfra za wyjątkiem 0tabpo pierwszym znaku tabulacji
rozdzielenie instrukcji;wszystkiepomiędzy poleceniami w jednej linii
etykieta1 do 5 cyfr dziesiętnychswobodnyprzed poleceniem
  staływ kolumnach od 1 do 5
  tabprzed pierwszym znakiem tabulacji
  tabw kolumnie 1
linia debugowaniaDstaływ kolumnie 1

 

Linie oznaczone znakiem D w kolumnie 1 będą traktowane jako linie kodu w specjalnymn trybie kompilatora zwanym trybem uruchamiania (debug mode), w pozostałych przypadkach będą traktowane jako komentarze. Kompilator firmy Intel zakłada, że plik o rozszerzeniu .f90 jest plikiem źródłowym w formacie swobodnym (free), natomiast pliki o rozszerzeniu .f, .for, .ftn — są plikami w formacie stałym. Kompilator Fortran GNU (gfortran) uznaje pliki o rozszerzeniu .f jako pliki w formacie stałym, a pliki o rozszerzeniu .f90 — w formacie swobodnym. Zachowanie i oczekiwania kompilatora można zmienić podczas uruchomienia kompilatora, za pomocą parametrów.

[sibling-pages]